فریادبی صدا
اوای شکسته ما
شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه گل هاي نيلوفر صدا كردم تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم پس از يك جست وجوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس تو را از بين گل هايي كه در تنهاييم روييدند با حسرت جدا كردم و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي دلم حيران و سرگردان چشمانيست رويايي و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم اين بود آخرين حرفت و رفتي و من بعد ار عبور تلخ و غمگينت چشم هايم را به روي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم نمي دانم چرا رفتي...؟ نمي دانم چرا...؟ شايد خطا كردم و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي نمي دانم كجا...؟ تا كي...؟ براي چه...؟ ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتنت آسمان چشم هايم خيس باران بود و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستم از دست خواهد رفت كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت درياچه بغضي كرد كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد و من با آن كه مي دانم تو هرگز ياد مرا با عبور خود نخواهي برد هنوز آشفته چشمان زيباي توام برگرد برگرد و ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد كسي از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت تو هم در پاسخ اين بي وفايي ها بگو كه در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم و من در حالتي ما بين اشك و حسرت و ترديد كنار انتظاري كه بدون پاسخ و سرد است در امواج پاييزي ترين ويراني يك دل ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر نمي دانم چرا...؟ شايد به رسم عادت پروانگي مان باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم میخواهم پرواز کنم به عشق چشمان مهربانت تا انسوی سالهای با تو بودن سفر اغاز کنم ولی افسوس پرهایم به میله های تنم گره خورده بالهایم را میگذارم دلم را بسویت پر میدهم نیمی از شب گذشته است-باز دریا قراری ندارد گر چه دریا پر از راز عشق است-لیک چون من نگاری ندارد با هر نفس تو را تکرار می کنم ای اشنای غریب لحظه هایم. کاش می شکستی سکـــــــــــوت صدایت را تا فریادــ طوفان عشق را در تو بیدار کند.مـرا بخوان ناقوس های خاک خورده قلـــــــــــــبم را به صدا در بیاور.دسـتـــــــــــــــــهایم به سردی یک روز بارانی ست. کجاست شکوه دوست داشتن تــــــــــــو؟به انتظار غریبانه ام پایان بده. مدت مديديست كه تنها ترين ترانه من سرودهءعاشقانه اي است كه در خلوت براي غربت نا تمام شبانه ام مي خوانم ونا خواسته وخلاصه وار تكرار مي كنم. اينهمه دلتنگي را .اينهمه ثانيه هاي اندوهبارزندگي را كه حتي لحظه هاي سايه روشن فردايم را نا ديده گرفتند بي انكه جايي براي احساس وارزوهاي بزرگ مانده باشد.به راستي سهم قصه هايي كه هرگزطعم شيرين خوشبختي را براي يكبار نچشيده انداين است كه اين گونه بي پناه در گير ودار زندگي اسير واژه هاي مبهم باشند و خسته وغمگين در چالش روزها همچون پرنده اي زخمي در چنگال ميله هاي قفس ترديدودلواپسي را معنا كنند.به راستي قسمت وتقدير اين است كه خاموش وبيصدا مرگ تدريجي عشق را نظاره گرباشيم؟ گفته بودم اگر نگاهم نكني تمام شعر هايم يخ ميزند واسير تعنه ثانيه ها مي شوم.حالا نمي دانم تكليف خيس خيال وخاطره هايم بي تو چه ميشود فقط خدا كند ارزوهايم در بيابان تنهايي با توفان غرور تو كمرنگ نشوند انوقت من مي مانم وزندگي زيبايم كه به دنياي چشمان تو باختم... بغض گلايه هاي پر دردم را در هجوم تنهايي در باغ بي مهريت غريبانه مي شكنم.ميخواهم گريه هاي بي صدايم را فرياد كنم شايد... مرا به خاطر بياوري. در روياي خود به استقبال چشمان تو امدم كه عاشقانه ترين كلمات را به من تعارف مي كند. انجاست كه وجودم از ابر ها مي گذرد.در غبار اندوه چشمانت را مي بينم كه به من خيره شده است.مي بينم كه چگونه به خاطر سكوت دنيايي ام مي شكني و فرو مي ريزي. دوست داشتم مثل گذشته ها با تمام وجود با تو سخن بگويم ولي باور كن واژه هايم از جنس سكوتند.
باران
شیشه پنجره را باران شست
از دل من اما
چه کسی نقش توراخواهد شست؟
